-
Zaczęło się dawno temu.
„Ból wędruje po rodzinie dotąd dokąd ktoś nie będzie chciał go poczuć” Katja, wnuczka zgwałconej kobiety. Zastanawiasz się dlaczego zachowujesz się tak a nie inaczej? Czujesz niepokój, nie potrafisz wybrać tego co podpowiada ci rozum, towarzyszy ci niewyjaśniony lęk, strach czy nawet depresja? Wielu z nas nosi w sobie taki właśnie ciężar, który w dużej mierze przekłada się na to kim jesteśmy jako partnerzy, rodzice, pracownicy. Sfrustrowani teoretycznie bezpodstawnym uczuciem szukamy przyczyny w sobie, w innych, w różnych sytuacjach. Chciałabym dziś przybliżyć wam, czym jest trauma pokoleniowa, którą często można winić za te właśnie uczucia oraz uświadomić jak mocno potrafi zakorzenić się w człowieku. Jej poznanie może być pierwszym krokiem…
-
Gdy dziecko kradnie.
Jakiś czas temu napisała do mnie pewna pani z prośbą o pomoc. Jej 13-letnia wtedy córka (adoptowana w wieku lat 4) zaczęła kraść. Były to kradzieże drobnych rzeczy ze sklepu (takich jak guma do żucia, czy ciastko), ale nie tylko. Potrafiła zabrać pieniądze z portfela rodziców, wynieść rzeczy z domu, zabrać coś cennego mamie i ukryć w swoim pokoju. Nie bardzo wiedziałam co mam odpowiedzieć, bo w zasadzie jedyne co wtedy przyszło mi do głowy niestety, że to jakieś braki w wychowaniu, poważne problemy z dzieckiem związane z jego pochodzeniem, czy nieodpowiednie środowisko w którym przebywa. By faktycznie móc jej coś doradzić, postanowiłam dowiedzieć się więcej na ten temat. Czy…
-
5 zachowań dorosłych, którzy doświadczyli traumy jako dzieci.
Trauma dziecięca wynika z różnych czynników, które sprawiają, że dziecko czuje się bezsilne wobec sytuacji zaburzającej jego poczucie bezpieczeństwa. Może dotyczyć przemocy zarówno seksualnej, fizycznej, słownej, domowej jak i niestabilnej sytuacji rodzinnej, rozdzielenia z rodzicem czy zaniedbania, prześladowania, poważnej choroby czy nawet skomplikowanych zabiegów medycznych. Jakiekolwiek by były przyczyny powstania traumy, jej skutek najlepiej można opisać jednym słowem: NISZCZYCIELSKI Na początku to,…
-
Adopcja i trauma porzucenia część 4. Historia pewnego pamiętnika.
Początek czwartej klasy okazał się trudny dla moich dziewczyn pod względem relacji z rówieśnikami. Przyjaciółka Misi odeszła do klasy sportowej i została w zasadzie sama. Natomiast przyjaciółki Milki, z którymi do tej pory świetnie się dogadywała, zaczęły interesować się strojami, makijażem i innymi typowo nastolatkowymi rzeczami. Zaczęły ją odrzucać, nie przyjmowały do zabawy, komentowały, że już nie chcą się z nią przyjaźnić. Wywołało to skrajne emocje u mojej córki – od płaczu po bunt i agresję. O ile moja młodsza córka szybko znalazła rozwiązanie swojej sytuacji i po prostu spędza ze swoją przyjaciółką przerwy a w czasie lekcji koncentruje się na nauce tak dla Milki nie jest to wszystko takie…
-
Trauma porzucenia. Część 3. Zanim się urodziłeś.
Poznałam kiedyś panią, która opowiedziała mi smutną historię swojego małżeństwa. Żona prokuratora, na zewnątrz szczęśliwa matka dwójki dzieci, mieszkająca w pięknym domu na przedmieściach. Poddana silnemu stresowi w czasie ciąży, maltretowana psychicznie przez swojego męża urodziła dziewczynkę z zaburzeniami nerwowymi. Chodząc od lekarza do lekarza próbowała jej pomóc przy okazji zmagając się ze swoimi problemami. Było to bardzo dawno temu, miałam 20 może 21 lat i nie bardzo wiedziałam co z tą wiedzą zrobić. Nie potrafiłam pomóc tej pani, zresztą ona sama mówiła, że nie da się jej pomóc, że odejść nie potrafi, nie ma gdzie. Wtedy właśnie, na długo przed moimi doświadczeniami w tym temacie dowiedziałam się jak tragiczne…
